در سراپرده ی این میخانه
                              گم شده ساقی و هم پیمانه
دوش دیدم که در ان جام جهان بین مسین

                             ساقی ومی همه گشتند به یک کاشانه
وندر ان نیست نوایی بجز ازنای نی ومطرب مست
                            همه مدهوش تو و مست می شاهانه
پس برون آ و فکن پرده ز ان روی مهین
                          که به جان امده این روح ،چو یک پروانه

انتهای رسیدن به خدا

در این روزگار پر ز غوغا

خسته و زخمی از این همه جفا 

،به دنبال اندکی وفا،

رسیده ام به انتهای  خدا

هموست که تنهای تنها

در کنار تک تک ما

نزدیکتر از رگ گردن به ما

مهربانتر از مادر بر ما

بخشنده و رحیم و توانا

گرفته در اغوش ،تک تک مارا

کیست بهتر از این بر ما

شرط انصاف نبود اینهمه خطا

بگو سپاس هر دم و هر جا

به هر که رسیدی بگو لا اله الا الله 

چرا کسی دیگر به داد شقایق نمیرسد؟
چرا کسی دیگر حق حق این دل عاشق را نمی شنود؟
چرا کسی دیگر به یاد پروانه ها نیست؟
چرا کسی دیگر چشم انتظار لاله ها نیست؟
چرا کسی دیگر دل سوخته نمی خرد؟
چرا کسی دیگر زمزمه عشق نمی کند؟
چرا کسی دیگر خدا خدا نمی کند؟
چرا کسی دیگر ما را دعا نمی کند؟
چرا کسی دیگر به یاد مرگ نیست؟
چرا کسی دیگر قصه گوی دل تنگ نیست؟
در این زمانه ی پر ز فتنه اما
به کوری چشمت ای بی وفا ،هنوز هستم سر پاا

دار مکافات

گاه به اسمان نگاه کن،گاه به زمین بیاندیش

گاه به صدای برخورد ابر ها در اسمان دلم گوش کن،گاه به باران باریده بر دشت دلم نگاه کن

گاه به صدای شکستن دیوار دلم بیاندیش و خاطرات خود را به یاد ار،گاه به یاد ار که درد مشترکی داشتیم

گاه بیاندیش که چگونه درد تو علاج شد ،گاه بیاندیش که من هم همدردت بودم

گاه به من نگاه کن،گاه خود را به یاد ار که همانند اکنون من بودی

و چگونه است که تو اکنون سرمستی و من در اوج رخوت

و چگونه است من تسلیم مرگم و تو پیروز این نبرد

بر لب پنجره ها     باز هم اوازی  از میان لب ان بلبل مست    می رسد بر گوشم
ای همه هستی تو مست وجود من و ای  هستی من مست وجود تو و ای کنج دلم پر زغم هجرت و ای مرغ دلت پر زده در اغوشم 
که در این فصل خزان     که تمام تن زخمی شقایق شده است     خاک پای صنمو  فرش میان ره و    گشته است زمین محو محیا شدن بزم طربناک وصالی دیگر
من کجا و  تو ان زلف پریشان به کجا؟
تو کجا و من و این پاره تن ریخته در کنج سیه خانه ی رندان  به کجا؟
همه ی بند وجودم شده در بند وجودت،صنما با غم هجر تو چه تدبیر کنم؟
که به جان امده ام اخر وباز ،از همه می پرسم،که چه باید فکنم در ره این یار پر از ناز؟

 تا بکی درد فراغ و غم هجران و سراسیمگی جان ؟
تا به کی نازتو وخنده ی مستانه ی ان؟

تا به کی این تاراج؟تا به کی بند به زندان تنم؟
بلبل عاشق من را نبود نای دگر    از پس این همه زجزت که کشیدست به دستان توای دلبر مست    واگذارت به خداست















 

شب اول قبر

بسترم همانند قبری بر من تنگ شده،هر شب طعم سوال و جواب شب اول قبر را می چشم،نکیر و منکر مرا هر شب سوال پیچ می کنند.
در تنگنای این درد طاقت فرسا ،ناگاه صدای پایی اشنا به گوشم می رسد،امد و امد تا رسید بر بالینم،چند ضربه و فاتحه ای...دستانم را به سویش دراز می کنم...می ترسد!اخر مردهء زنده به گور شده را از نزدیک ندیده است...بر میخیزم...کفنم را فرش راهش می کنم تا سرای بهشت...اما او همچنان از من گریزان...به کجا چنین شتابان؟
بر میگردم به قبر....باز هم سوال نکیر و منکر:اولین گناهت چه بوده؟
جواب : عاشقی
سوال :بر که؟
جواب :بر انکه تمام دارو ندارم را به تاراج برد
سوال:حاصل؟
جواب :اوارگی،هجران،تب و مرگ پس از ان
سوال: می ارزید؟
جواب:اگر خداوندگار عالم دوباره مرا خلق می کرد باز هم عاشقی را بر هر انچه که شما پیشنهاد می دهید  ترجیح می دهم
سوال:پس پشیمان نیستی؟حتی با این بی اعتنایی یار؟
جواب:نه،
نکیر و منکر بعد از این پرسش و پاسخ تکراری هر شب ،به دنبال جوابی متفاوت به انتظار صبحی دگر می نشینند

خدای مهربان من

بر تارک لبانش بگذاشتم لبم را
                                        تا نوشم از شرابش ،درمان کنم تبم را
ناگه خطاب امد:ای عاشقان دنیا 
                                                                     امد زمان هجران،بستید بارتان را؟
گفتم تو هم خدایا دانی که من اسیرم
                                                                  اخر چرا تو خواهی از من که دست گیرم.از دلبر عزیزم؟
گفتا که درد هجران  پیوسته است با جان
                                                                  پس یا بده به او لب ،یا بگسلم ز تو جان
گفتم که هست و نیستم ،از ان تو است اما
                                                                من دست بر نگیرم از دلبروزجانان

نصیحت

هرگز از کوچه های شهری که در مغازه هایش داروی ترک عاشقی را به بهایی ناچیز می فروشند گذر نکن...... آخر شاید تو هم وسوسه شدی و ان دارو را خریدی....

محکوم به مرگ

یک قفس...دو بال شکسته....سه قطره خون...پیکر چهار پاره شده دل........................همه و همه فدای یک آن همنفسی با تو......هستم به امید امدنت و گشایش در این قفس

ارزو

عشقت را دریغ نکن از اسمان چاک چاک دلم،چون ستاره ،در بیکران لاجوردی دلم سو سو بزن تا ابد

امد زمان وصل خبر داری؟

در دلم غوغاست خبر داری؟
                                                    پر زاشوب و بلواست خبر داری؟
نقل گشته است که تو در راهی
                                                انگار دوباره در کنار مایی ، خبر داری؟
دوباره لحظه شیرین وصل و عیش نزدیک است
                                                  دوباره فکر غم بعد  وصالت در پیش است خبر داری؟
تو سر مست وصل مراد خویشی
                                                غرق فکر پریدن ز دنیای خویشی خبر داری؟
رَوی اخر زدستم ،خوب می دانم
                                               شَوی همراز و همدرد صنمی دیگر،خبر داری؟
تو ای مجنون من،لیلای تو گشته است بی تاب
                                              ز هجر دم به دم،گشته است بی خواب خبر داری؟
ولیکن هیچ جای شکوه باقی نیست

                                              که لیلی راهمیشه این بود در یاد  ،خبر داری؟
که تو ناچار از این کاری که برگیری و بگریزی
                                             چرا که لیلی تو هست رنجور و شود اندر زمان اندکی در خاک ،خبر داری؟