اعتراف

آسمان آبیت به طراوت نفسهای کودک نوزادی گشته که تنفس در ان غنیمتیست برای ما سرگشتگان...باران رحمتت دمادم بر سر ما بندگان پر ادعا،جاریست و ما همچنان ره بیراهه می زنیم...چه اورده این شیطان دیو صفت بر سر ما؟؟؟اری  شکستن قولش به تو برایش مقدور نیست!!...اعوذ بالله من الشیطان رجیم را هماره بر لب جاری داریمو ..باز هم در دامش دستو پا می زنیم
.
.
انقدر صورتم را رو به اسمان ،زیر باران،با چشمانی نگران،با دلی لرزان،اشکانی گره زده در چشمان،...نگه می دارم تا خود بگویی بیا!!!
.
.
.
و اکنون من منتظرم..تا تو ای همه هست و نیستم از تو ...بگو تا به ببرت برگردم....بگو تا بدانم از این کابوس گناهان صغیره و کبیره رها نیده ای ام...چه..خود فرموده ای ادعونی استجب لکم...